Hayatımızı erteliyoruz bazen farkında olmadan, gençliğimizi, yaşlılığımızı, orta hallerimizi…
Bazen sevgilerimizi, bazen sevgisizliklerimizi, ama en çok hayatın kendisini erteliyoruz.
Tüm duygulardan kaçıp uzaklaşmak için, kızgınlığımızı, sevinçlerimizi, üzüntülerimizi, gülücüklerimizi erteliyoruz.
Sahip olamadığımız hayatlar için yanıp tutuşurken, sahip olduğumuz hayatın içinden akıp gidiyoruz farkına varmadan.
Yılları geride bıraktıkça, elimizde kalanın farkına varamadan oradan oraya savruluyoruz, sanki kovalayan var, sanki kaçan !
09 Mart 2009
