Ayna ayna söyle bana var mı benden güzeli bu dünyada ?
Aynalarda gördüğümüz dünyanın sadece bizim gözlerimizden olduğunu ne zaman fark ediyoruz ? Bebeklikten başlayan bir iç algı sayesinde önce herşeyi kendimiz olarak algılarken, daha sonraları annemizi-babamızı kendimizden ayırt ediyoruz. Yıllar ilerleyip büyüyüp, ergenlik çağına geldiğimizde aynalarda gördüğümüz görüntünün esiri oluyoruz yavaş yavaş. Bizi beğenmeyenlerin nedenlerini anlamıyor, onlara içerliyoruz hatta.
Kişi ne zamanki aynada başkalarını görmeyi unutup, hayatını aynalarsız yaşamaya başlarsa, çevreden aldıklarını yansıtmayı bırakıp sadece içinden geleni dışa vurursa o zaman kendisi oluyor. Beğendiği, saygı duyduğu, sevdiği, (narsistik derecelerde belkide) aşık olduğu kişi oluyor.
İşte dünyanın değiştiği an o an !
Çevrenimizi kendi duygularımızın alıcısı haline getirmek, dışardan gelen herhangi bir duyguyu algılamadan geri göndermek...
Artık aynalara baktığında sadece yüzünü değil, içini, ruhunu, varlığını, duygularını görebilmek...
Sadece kendin istediğin için bir şeyler yapabilmek ve hayatı öyle yaşayabilmek. Tabiki sosyal yaşamın getirdiği sorumlulukları göz ardı etmeden..
Bunu başarabilenlerin mutluluğu yakaladığına ve etraflarını mutlu ettiklerine inanmışımdır hep. Şanslıyım; bende bu insanlardan biri olduğu düşünüyorum ve böyle olduğunu bildiğim birini seviyorum...
Hayata kendi aynalarından bakanlara...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder